Η πτώχευση του φυσικού προσώπου

Ο νόμος 3869/2010 και η παραπληροφόρηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φέρνουν πλήθος ενδιαφερομένων τόσο στα δικηγορικά γραφεία όσο και στις τράπεζες.

(Σε λίγο αργκό o νόμος 3869/2010 για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά!!! )

Η μία πλευρά: «Μου μείωσαν τον μισθό κατά 50%, είμαι άνεργος, έχω 67% αναπηρία, σπουδάζω παιδιά, είμαι ένας γονιός, είμαι συνταξιούχος, δεν έχω στον ήλιο μοίρα.

Δανείστηκα , ναι, ομολογώ. Για να χτίσω σπίτι, και να σπουδάσω τα παιδιά», λένε οι περισσότεροι.

«Για να πληρώσω τα φάρμακα μου», άλλοι.

«Για να ανταπεξέρθω στην καθημερινότητα, να πληρώνω ΔΕΗ, ΟΤΕ, ασφάλειες αυτοκινήτου, χαράτσια και τα συναφή».

Η άλλη πλευρά: «Ωραία, μην μου αγχώνεστε θα τα βρούμε όλα. Διότι, δεν μπορούμε να σας εντοπίσουμε δόλο.

Υπερδανειστήκατε μεν, για να ζήσετε δε. Δεν περιμένατε επουδενί το μεγάλο μπαμ, και δεν προσδοκούσατε με τίποτα μείωση μισθών-συντάξεων και αύξηση του κόστους ζωής.

Ναι, θα σας βοηθήσουμε. Αλλά με τους εξής όρους:

Σας προστατεύω την πρώτη κατοικία (εφόσον δεν ξεπερνά συγκεκριμένο αφορολόγητο, άρθρο 9) και ότι άλλο έχετε σας το ρευστοποιώ (άρθρο 9 πάλι). Έχετε κληρονομήσει ένα χωραφάκι από τους παππούδες σας? Πάει .. (αποφάσεις Ειρηνοδικείου Αθηνών 48/2011, 115/2011)

Έχετε ένα χαμόσπιτο στο χωριό? Πάει και αυτό.

Τι είπαμε, έχετε 1-2 στρεμματάκια ελιές? Με συγχωρείτε , αλλά σας τις παίρνουμε και αυτές.

Θέλετε κύριε να ενταχτείτε πάλι στο κοινωνικό σύνολο και να γίνεται βιώσιμος?

Θέλετε να μπορείτε να τρώτε ένα πιάτο φαί?  Ε, για τα επόμενα 4 χρόνια σας ρυθμίζουμε με βάση το εισόδημα σας, τις δόσεις  στους πιστωτές σας, σύμμετρα-μην αδικήσουμε κανέναν- και σας αφήνουμε τόσα όσα , να μπορείτε να πληρώσετε ΔΕΗ,ΟΤΕ,ΝΕΡΟ και φαί.

Όλα τα υπόλοιπα τέλος. Αααα και το χωραφάκι στο χωριό που βγάζατε το λάδι της χρονιάς, πάει και αυτό, μη ξεχνιόμαστε.

Ναι ξέρουμε… δεν φταίτε ..σας μείωσαν τον μισθό κατά 50%. Οικονομική κρίση και πράσινα άλογα. Ναι, ναι..

Αλλά οι τράπεζες σας έδωσαν κύριε.. και τώρα τα θέλουν πίσω. Δεν φτάνει που σας κάνουμε απομείωση, θέλετε και το χωραφάκι με τις έλιες… εεε μα συγνώμη ..!»

 ***********************************************************************************************

Τι έχει συμβεί?

Θα ξεκινήσω με το δια ταύτα που πρόσφατα βρήκα σε μια εισαγωγή για το δίκαιο της αστικής αφερεγγυότητας:

«ο Ν.3869/2010 δεν έχει σχεδιασθεί ως νομοθέτημα μεταβατικού χαρακτήρα με σκοπό την αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσεως του παρόντος χρόνου, αντιθέτως, η λειτουργία του προορίζεται να καταστεί παραπληρωματική προς εκείνη του Πτωχευτικού Κώδικα (ν. 3588/2007) διαλαμβάνοντας εκείνες τις περιπτώσεις υπερχρεώσεως που δεν υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής του τελευταίου»

και το μεταφέρω ακριβώς , αφού με καλύπτει απόλυτα η απόδοση των συγγραφέων (Βενιέρης Ι., Κατσάς Θ., «Εφαρμογή του Ν. 3869/2010 για τα Υπερχρεωμένα Φυσικά πρόσωπα», σελ. 13).

Ο νόμος αυτός δεν είναι απάντηση στην οικονομική κρίση. Δεν είναι απόρροια του κράτους δικαίου, ούτε του κράτους πρόνοιας, ούτε της ευαισθησίας των πολιτικών απέναντι στα ελληνικά νοικοκυριά που ασφυκτιούν με τις συνεχόμενες μειώσεις.  Είναι αντιγραφή νομοθεσίας αλλοδαπών κρατών που έχουν προβλέψει  περιπτώσεις φυσικών προσώπων που για τον Α ή Β λόγο έχουν περιέλθει σε αδυναμία εκπλήρωσης οφειλών (λόγω ατυχιών, διαζύγια, ασθένειες, κακοτυχίες) και εξασφαλίζει  τουλάχιστον την διαβίωση διασώζοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Είναι η απόλυτη εξίσωση του φυσικού προσώπου με τον έμπορο, απόλυτη εξίσωση της προσφοράς πιστωτικού κεφαλαίου/αλόγιστη πρόσβαση ιδιωτών σε κεφάλαιο δανεισμού με τον επιχειρηματικό κίνδυνο. Είναι το ίδιο να δανείζεται κάποιος για λόγους υγείας, σπουδών, κατοικίας και ίδιο να δανείζεται για την επέκταση μιας επιχείρησης? Είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται το ίδιο δικαιο-πολιτικά? Είναι?

Και όμως, είναι.

Τα πιστωτικά ιδρύματα έχουν προστατευτικά εργαλεία (παρακολούθηση και διαχείριση πιστωτικού κινδύνου). Ενώ ο ιδιώτης τι έχει? Προσδοκίες, φιλοδοξίες και φυσικά την σταθερότητα που του προσφέρει ο μισθός του (είτε στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο τομέα). Με βάση αυτόν δανείζεται, με βάση αυτόν κάνει όνειρα, με βάση αυτόν προοδεύει.

**Και ναι σίγουρα υπάρχουν οι περιπτώσεις υπερδανεισμού εξαιτίας της καταναλωτικής μανίας και του νεοπλουτισμού, αλλά ας αναλογιστούμε την πλειονότητα των ελληνικών νοικοκυριών που ήδη από το 2010 και πόσοι μέσα στο 2011 και πλέον 2012 θα καταστούν υπερήμεροι προς τους δανειστές τους, εξαιτίας της αναλγησίας του κράτους, που ακόμα δεν δύναται να σχεδιάσει, παρά κόβει , ράβει, κόβει ράβει μέχρι να ξηλωθεί!

Ο ν. 3869/2010 δεν είναι απάντηση στην αναλγησία των νέων μέτρων. Δεν είναι απάντηση στην οικονομική κρίση, και είναι άσχημη η παραπληροφόρηση του Έλληνα πολίτη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πολύ άσχημη.  

Σίγουρα, προσφέρει μια ανάσα σε ιδιώτες που εν μέσω κρίσης βρέθηκαν να παραπαίουν, αλλά δεν κάνει χάρες.

Ο νόμος έχει 17 άρθρα. Αξίζει να τα διαβάσετε (Ν.3869/2010, ΦΕΚ Α’ 130/2010), και πλέον έχουν βγει αρκετές αποφάσεις ειρηνοδικείων.