Η δράση

Το πρόβλημα του επαναστατικού κινήματος των φοιτητών στις Δυτικές χώρες. Θεωρείτε ότι το κίνημα διαμαρτυρίας των φοιτητών γενικά αποτελεί μια ιστορικά θετική διαδικασία;

ΑΡΕΝΤ: «… . Κατά την άποψη μου, για πρώτη φορά σ’ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα αναπτύχθηκε ένα αυθόρμητο πολιτικό κίνημα, το οποίο όχι μόνο δεν περιορίστηκε  απλώς στην προπαγάνδα, αλλά έδρασε και, επί πλέον, έ δ ρ α σ ε   σ χ ε δ ό ν   α π ο κ λ ε ι σ τ ι κ ά   μ ε   η θ ι κ ά   κ ί ν η τ ρ α. Συχρόνως με τον ηθικό αυτόν παράγοντα, αρκετά σπάνια σε ό,τι συνήθως θεωρείται ένα απλό παιχνίδι δύναμης ή ενδιαφερόντων, μια άλλη εμπειρία καινούρια για την εποχή μας εισήλθε στο παιχνίδι της πολιτικής: ξαναβρήκε ότι η δράση είναι χαρά. Η γενεά αυτή ανακάλυψε αυτό που κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα ονομαζότανε «δημόσια ευτυχία», που σημαίνει ότι όταν ο άνθρωπος παίρνει μέρος στη δημόσια ζωή διανοίγει για τον εαυτό του μια διάσταση ανθρώπινης εμπειρίας η οποία αλλοιώς παραμένει κλειστή γι’αυτόν και ότι κατά κάποιον τρόπο συνιστά ένα μέρος της πλήρους «ευτυχίας». Σε σχέση με όλα αυτά τα θέματα θα κατέτασσα το φοιτητικό κίνημα στα πολύ θετικά γεγονότα. Η περαιτέρω ανάπτυξη του είναι άλλο πρόβλημα. Πόσο οι καλούμενοι «θετικοί» παράγοντες θα λειτουργούν καλά, κατά πόσον δεν βρίσκονται ήδη στη διαδικασία αποσύνθεσή τους, καταβροχθισμένοι από τον φανατισμό, τις ιδεολογίες, και από κάποια καταστροφικότητα που συχνά συνορεύει από τη μια μεριά με την εγκληματικότητα και από την άλλη με την ανία, κανείς δεν ξέρει. Τα καλά πράγματα στην ιστορία συνήθως διαρκούν πολύ λίγο, όμως στη συνέχεια έχουν μια αποφασιστική επίδραση πάνω σε όσα συμβαίνουν σε μεγάλες χρονικές περιόδους. Ας αναλογισθούμε μόνο πόσο σύντομη υπήρξε η πραγματική κλασσική περίοδος στην Ελλάδα, και όμως ακόμη και σήμερα τρεφόμαστε από τα αποτελέσματά της.»

Πηγή: «Σκέψεις για την πολιτική και την επανάσταση», Hanna Arendt, μετάφραση Στέφανου Ροζάνη, εκδόσεις Έρασμος

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία

Αυτογνωσία

-Είσαι ερωτευμένη;

-Ναι, με την ζωή.

-Εσύ;

-Ναι

-Είναι αμοιβαίο;

-Ο έρωτας είναι αυτογνωσία.

-Να ερωτευθείς άνθρωπο..

-Και; Αν δεν είναι αμοιβαίο;

-Ο έρωτας είναι αυτογνωσία.

Είναι..

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία

ΨηφίΖΩ Ο Χ Ι !

Διάβασα σήμερα ένα e-mail που είχα στείλει το 2012 στους συμφοιτητές μου στο Τμήμα Ευρωπαϊκών Σπουδών. Αποφοίτησα το 2009 και εν έτη 2012 ένιωσα την ανάγκη να ανοίξω τον διάλογο πάλι, όπως κάναμε όταν βρισκόμαστε στο αμφιθέατρο. Τους καλούσα να συζητήσουμε για την Ευρώπη των λαών και τους εξέθετα τα τότε προβλήματα που αντιμετώπιζε η χώρα. Έκλεινα με το γεγονός ότι νιώθω ότι μας βιάζουν ψυχολογικά καθημερινά τόσο τα ΜΜΕ, όσο και η τότε κυβέρνηση με τις παράλογες υποχωρήσεις προς τους δανειστές και την πολιτική της παράτασης και του υπερδανεισμού.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει.. και τα ίδια θέλω να πω και πάλι. Μας ΒΙΑΖΟΥΝ! Ψυχολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά!

Έχω μάθει, και από τα όσα μέχρι στιγμής έχω βιώσει και έχω την τύχη να γνωρίζω, ότι η οικονομία είναι μία συνιστώσα της ζωής του ανθρώπου και όχι η συνισταμένη. Η κοινωνία οφείλει να υπαγορεύει την οικονομία και όχι το αντίθετο.

Σήμερα (και εννοώ από την Παρασκευή που ανακοινώθηκε) η συζήτηση είναι γύρω από το δημοψήφισμα.

Δεν έχω συμμετέχει ποτέ σε δημοψήφισμα. Χαίρομαι που ένα εργαλείο της άμεσης δημοκρατίας επιτέλους ενεργοποιείται για να ληφθεί μία απόφαση ζωτικής σημασίας για την ζωή μου.

Το ερώτημα που τίθεται αποκτά πολυπλοκότητα από την στιγμή που παραπέμπομαι σε δύο κείμενα με αρκετούς όρους που δεν χρησιμοποιώ στην καθημερινότητα μου. Ζήτησα λοιπόν από φίλους να μου εξηγήσουν κάποια πράγματα που δεν μπορούσα να καταλάβω ώστε όλα να μπουν σε μία σειρά στο μυαλουδάκι μου και να μπορέσω να ανταποκριθώ.

Εδώ μπορείτε να βρείτε τα κείμενα. Καλή ανάγνωση!

Θα ψηφίσω ΟΧΙ.

Το ΟΧΙ μου απευθύνεται στην ερώτηση του δημοψηφίσματος.

ΟΧΙ σε αυτά που προτείνουν οι δανειστές ως μέτρα για την Ελλάδα.

Θεωρώ ότι ο νέος πρωθυπουργός κακώς συμφώνησε στις 20 Φλεβάρη να αποπληρώσει ένα χρέος που όλοι γνωρίζουν ότι δεν είναι βιώσιμο και δεν είναι και δημόσιο. Ένα χρέος που δημιούργησε το τραπεζικό σύστημα και τώρα έχει μοιραστεί στις πλάτες όλων.  Το μέρος του χρέους που μας αντιστοιχεί, βεβαίως να το αποπληρώσουμε. Να το ρυθμίσουμε και να το αποπληρώσουμε.

Αλλά μέχρι εκεί.

Η οικονομία της χώρας οφείλει να ορθοποδήσει με τα μέτρα και τις πολιτικές που θα χαράξει ο ίδιος ο λαός. Εμείς θα υπαγορεύσουμε το μέλλον. Θέλω να συμμετέχω ενεργά στις διαπραγματεύσεις για το μέλλον μου. Θέλω να έχω λόγο στην επόμενη μέρα. Θέλω να πάρω την ζωή στα χέρια μου και να μην μπορεί κανείς να μου πει ότι δεν δούλεψα ή δεν πάλεψα.

Απέτυχαν οι πολιτικές των τελευταίων 30 χρόνων. Παραδεχτείτε το κύριοι. Είναι απλό. Μας βάλατε στην νομισματική ένωση με φουσκωμένους αριθμούς. Δεν προσπαθήσατε καν να προσαρμοστείτε με το οικονομικό ευρωπαϊκό γίγνεσθαι σκεπτόμενοι τις καρέκλες σας. Ήσασταν όλοι.. οι καλύτεροι κρατικοδίαιτοι. Επαγγελματίες πολιτικοί. Λομπίστες.

Ε λοιπόν ΟΧΙ.

Δεν πάει άλλο!

Και η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη. Και όσοι με ρωτούν τι θα γίνει μετά;

Μετά το το δημοψήφισμα οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται.

Με το ΟΧΙ μου, προσωπικά δίνω στον εκλεγμένο αντιπρόσωπο, τον Πρωθυπουργό, αυτό το διαπραγματευτικό εργαλείο που θέλει. Δίνω και στους λαούς της Ευρώπης το μήνυμα ότι δεν δέχομαι να μου υπαγορεύει ο δανειστής την πολιτική που θα παράξω για να αναπτυχθεί η χώρα μου. Γνωρίζω τα του οίκου μου καλύτερα από έναν τρίτο που κοιτά νούμερα και δημοσιεύματα. Γνωρίζω ότι χρειάζομαι ένα σταθερό φορολογικό, αλλαγές στο ασφαλιστικό, μείωση στις αμυντικές δαπάνες, τόνωση στην παιδεία και την υγεία, και φυσικά ενότητα! Ενότητα εθνική για να πετύχουμε σαν κράτος και να βγούμε σε αυτό το παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον και να είμαστε ανταγωνιστικοί. Γνωρίζω επίσης ότι δεν με αφήνουν να εκμεταλλευτώ τον πλούτο του τόπου μου και τον εκμεταλλεύονται άλλοι ή τον υποβαθμίζουν! Τα βλέπω, τα νιώθω, τα βιώνω.

Γιατί να μας υπαγορευτούν πολιτικές; Γιατί να μας υπαγορευτεί η διάθρωση της οικονομίας μας;

Πας σε μία τράπεζα να πάρεις δάνειο στεγαστικό. Δείχνεις τα εισοδήματα σου, σε περνούν από κόσκινο για το αν μπορείς να τους αποπληρώσεις, σου βάζουν επιτόκιο, υπογράφεις σύμβαση, προσημειώνεις το σπίτι, και θα γυρίσουν να σου πουν και πως θα χτίσεις; Αν θα βάλεις τούβλο ή πέτρα; Θα σου πουν αν θα έχεις δύο μπάνια ή μεγάλο σαλόνι; Μην τρελαθούμε δηλαδή.. η σχέση δανειστή και δανειζόμενου είναι συγκεκριμένη.

Και σε περίπτωση που ο δανειστής γνώριζε ότι δεν μπορείς να τον αποπληρώσεις και σε δάνεισε, έχει δόλο! Φταίει. Σε περίπτωση που το σχέδιο του απέτυχε, όπως καλή ώρα το σχέδιο του ΔΝΤ, χάνει και αυτός.

Εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.. δεν μιλάμε για ρομπότ και αριθμούς.

Το ΝΑΙ στα μέτρα των δανειστών δημιουργεί προηγούμενο. Συνυπογράφονται συγκεκριμένες προτάσεις από τον ίδιο τον λαό. Περαιτέρω παράταση. Μη ρύθμιση του χρέους. Συνεχίζουμε όπως είμαστε. Είμαστε καλά; Πάει καλά δηλαδή το πράγμα;

Σέβομαι τους νόμους, σέβομαι το γεγονός ότι ζούμε σε σύστημα έμμεσης δημοκρατίας. Δεν με εκφράζει. Αλλά το σέβομαι. Σέβομαι και τις αρχές και τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιας Ένωσης που δημιουργήθηκε έχοντας ως θεμέλιο λίθο της την ειρήνη των λαών της Ευρώπης. Μία Ένωση ανθρώπων και όχι αριθμών. Μία Ένωση συμμάχων και όχι δανειζόμενων και δανειστών.

Η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη διότι και τα μέτρα τα οποία προτίθεται να πάρει η κυβέρνηση περιγράφονται αναλυτικά εδώ.
Θα παλέψω να αλλάξουν και αυτά και θα πιέσω για άνοιγμα του κοινωνικού διαλόγου. Αυτό χρειαζόμαστε. Και φυσικά, νομοσχέδια. Σταθερό φορολογικό σύστημα. Μα τόσο δύσκολο;

Δεν θα απέχω από το δημοψήφισμα όμως! Θα ψηφίσω ΟΧΙ.

Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να μου μεταφράσει το ερώτημα όπως θέλει. Έχω μάτια, ξέρω ανάγνωση, έχω υπομονή, θέλω να συμμετέχω, διαβάζω το ερώτημα και απαντώ σε αυτό.

Την δημοκρατία δεν την φοβάμαι!

Δεν θα με φοβίσει κανείς!

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία

Έζησαν αυτοί καλά και εμείς ….

Έζησαν αυτοί καλά και εμείς ….

Το χάσμα γενεών αυτή την περίοδο δεν το νιώθεις τόσο με την τρίτη ηλικία αλλά με την δεύτερη. Η τρίτη ηλικία, έχοντας περάσει πολέμους, κατοχές, ανεργία, συναισθηματική καταπίεση, σε καταλαβαίνει εν μέρει, σε νιώθει και συμμερίζεται τους προβληματισμούς σου, με περίσσια αγάπη και κατανόηση. Ζούμε ένα είδος πολέμου και εμείς: αξιών, ιδεών, προβληματισμών, ονείρων, στόχων. Δεν απειλείται άμεσα η ζωή, αλλά η ψυχική μας υγεία και κατ’ επέκταση η ζωή μας.

Η δεύτερη ηλικία (αν εγώ μπορώ να αποκαλούμαι ακόμα πρώτη 🙂 ), πάλεψε με διαφορετικούς όρους. Ξεκίνησε από χαμηλά και έφτασε σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, με σπίτι, αυτοκίνητο, ανέσεις φυσιολογικές, παιδιά με σπουδές, εξοχικό σε κάποιες περιπτώσεις, άφησε πίσω το χωριό, έμεινε στην πόλη, θεώρησε τον εαυτό της αστό, μικροαστό, μεγαλοαστό, γενικά «ανέβηκε επίπεδα» που λένε και στα βίντεοgames.

Η αντιμετώπιση που δεν μου αρέσει από αυτή την ηλικία είναι η εξής : «Εμείς ζήσαμε, να δούμε εσείς τι θα κάνετε» και ακόμα καλύτερα «το μέλλον είναι τόσο δύσκολο για εσάς, εμείς κάτι καταφέραμε». Όχι από όλους φυσικά, μην παρεξηγηθούμε 😉 !

Δεν θα μπω σε αντιπαράθεση με την δεύτερη ηλικία, δεν υποστηρίζω τις αψιμαχίες του χάσματος γενεών, αντιθέτως βλέπω τους μεγαλύτερους ως πιο έμπειρους, προσπαθώντας να αποκομίσω «γνώση» από τα όσα περισσότερα έχουν ζήσει και δει. Αν τα επίπεδα που ανέβηκαν, τα υλικά , είναι αυτά που τους πραγματώνουν, δικαίωμά τους.

Μια απογοήτευση όμως, με τέτοιου είδους ατάκες, την παίρνεις στην αρχή, μέχρι να συνέλθεις και να επανέλθεις στην καθημερινότητα σου και να δεις ότι τα πράγματα είναι ΝΑΙ δύσκολα, αλλά σε κάθε περίπτωση οι ορίζοντες υπάρχουν και δεν μπορεί κανείς να βάλει φραγμούς σε αυτούς.

Μεγαλώσαμε με παραμύθια, με ιστορίες, με σχέδια κάποιων που εξυπηρετούσαν βραχυπρόθεσμους στόχους τους και όχι μακρόπνοες στρατηγικές. Ανεβήκαμε σε αμμόλοφο και όχι σε βουνό, και τώρα  που με τον αέρα  ο αμμόλοφος γίνεται έρημος, πρέπει να πάρουμε την απόφαση να ανέβουμε το βουνό. Θα κουραστούμε, θα ιδρώσουμε, αλλά η θέα από την κορυφή, όχι απλά αποζημιώνει, γεμίζει πνευμόνια για μια ζωή.

Καιρός λοιπόν να γράψουμε το δικό μας παραμύθι, χωρίς πριγκίπισσες και βασιλιάδες, χωρίς αυλικούς και παρατρεχάμενους. Καιρός να στήσουμε τα σκηνικά! Κακός λύκος, θα υπάρχει, και θα παραμονεύει, αρκεί να ξέρουμε και εμείς να τον αντιμετωπίσουμε.

Εμείς γράφουμε, εμείς στήνουμε, εμείς δίνουμε αρχή και τέλος. Το να ζούμε στα παραμύθια που μας είπαν, στο να διαλέξουμε ένα έτοιμο και να το ακολουθήσουμε, ποτέ δεν θα μας ολοκληρώσει. Γιατί δεν θα είναι το δικό μας παραμύθι.

Πόσο εύκολο είναι να το γράψεις και να αρχίσεις να στήνεις σκηνικά… εεε… δεν είναι εύκολο. Θέλει δύναμη ψυχής, αποκοπή από την συνήθεια, προσέγγιση και άλλων παραμυθάδων που κινούνται στο ίδιο πλαίσιο για το παραμύθι τους, και όπως γενικά λέω και χρησιμοποιώ συχνά την έκφραση, θέλει αποσυμπίεση.

Θα κλείσω με το η τρέλα πάει παντού. Στην προκειμένη πάει στα βουνά , που θα ανέβουμε 🙂

Έζησαν αυτοί καλά… και εμείς … διαφορετικά ! Γιατί , τι σημαίνει καλά?

Και η ζωή περνά από εδώ …

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία

«Η έξοδος του Μεσολογγίου»

 

Ο όρος ταυτότητα τόπου λείπει σαν όρος από το λεξιλόγιο μας, αν και την έννοια την χρησιμοποιούμε συχνά.

Ας αναλογιστούμε ότι ζώντας σε ένα περιβάλλον αστικό, είμαστε πολίτες, προσθέτοντας έναν χαρακτηρισμό στην περιγραφή μας, αυτόν του τόπου. Είμαι η Όλγα Δασκαλή, από το Μεσολόγγι Αιτωλοακαρνανίας, Ελλάδα.

Ας αφήσουμε το πρώτο και το τελευταίο στην άκρη και ας επικεντρωθούμε στο Μεσολόγγι.

Ποια η ταυτότητα του Μεσολογγίου;

-Γιατί κάποιος να θέλει να μείνει και να δραστηριοποιείται στο Μεσολόγγι;

-Γιατί να θέλει να το επισκεφτεί;

-Γιατί να θέλει να δουλέψει, να κάνει οικογένεια ,να σπουδάσει στον τόπο που λέγεται Μεσολόγγι;

 Π Ο Ι Α    Η    Τ Α Υ Τ Ο Τ Η Τ Α    Σ Ο Υ   Μεσολόγγι;

Όλα αυτά τα ερωτήματα μου γεννήθηκαν σε μία άλλη πόλη της Ελλάδας, τον Βόλο , συμμετέχοντας στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Branding & Marketing Τόπου, με εκδηλώσεις αστικού πολιτισμού.

«Η πόλη της ελευθερίας. Η ιερή πόλη, η πόλη της πολιτικής και της ποίησης, της έμπνευσης, περιτριγυρισμένη από ένα εκπληκτικό  φυσικό τοπίο. Λιμνοθάλασσα».  Όταν με ρώτησαν πώς σκέφτομαι το Μεσολόγγι, αυτά είπα και πολλά παρόμοια άκουσα από πολλούς που το έχουν επισκεφθεί. Έτσι νιώθω μένοντας σε αυτό. Το θέμα είναι τι νιώθει ο καθένας από εμάς, διότι η ταυτότητα του τόπου ορίζεται από το σύνολο της τοπικής κοινωνίας.
Πολλά παράπονα υπάρχουν για μια βρώμικη πόλη, ξεχασμένη, βυθισμένη. Πολλά παράπονα για εγκατάλειψη από την κεντρική εξουσία  – παρά τις πολλές προσπάθειες τόσο φορέων της πόλης όσο και της αυτοδιοίκησης για το αντίθετο. Οι προσπάθειες είναι πολλές και αναγνωρίσιμες. Οι ιδέες επίσης. Η πράξη μας λείπει.

Μήπως ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΞΟΔΟ;

Όχι από την πόλη  🙂  από την κρίση.

Την πολιτειακή και συνάμα αξιακή κρίση, που μεταφρασμένη στο μέσο που τα κινεί όλα πλέον καταλήγει να αποκαλείται χρηματοπιστωτική.

Μήπως να αναζητήσουμε την λύση μέσα μας;

Από την σελίδα: Mesologi Omorfipoli στο facebook

Μια πόλη ελεύθερη στο πνεύμα, γιατί να μην μπορεί να αυτοδιαχειριστεί τον εαυτό της με τον καλύτερο τρόπο;
Τι λείπει ; Οι άνθρωποι ; Οι φυσικοί πόροι; Η ζωντάνια;
Νιώθω ότι όλα υπάρχουν:  Ανθρώπινο δυναμικό διάχυτο στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, φυσικό κάλλος, δημιουργικότητα και πρωτοβουλία.

‘Ισως λείπει η συνειδητοποίηση της ταυτότητας και η έννοια της συνέργιας. Μια έννοια που στα νομικά έχει αρνητική χροιά,  στην πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο από την ενεργή συμμετοχή στα κοινά, την δικτύωση, την συνεργασία.
Δεν νιώθω εγκλωβισμένη στο Μεσολόγγι. Νιώθω ελεύθερη.

ΥΣ.(Το συζητείν και συνεδριάζειν εστί ψυχοθεραπεύειν)

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία

MADE IN GREECE

Προέκυψε από συζήτηση, ως συμπέρασμα οικονομικής ανάλυσης την ώρα του Κυριακάτικου καφέ: «Και το μοντελάκι Κίνα, Ταϋλάνδη, Ινδία, πάμε να το εφαρμόσουμε Νότια Ευρώπη, έτσι για να μη μας πέφτει πολύ μακριά?».

Και όμως ….. MADE IN GREECE

Πόσα θα μπορούσε να γράψει κανείς με αυτό τον τίτλο.. αν τον δίναμε στον καθένα ξεχωριστά.

Ως τίτλο έκθεσης, έμπνευσης, άρθρου, τι θα γράφαμε?

 

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία

Η πτώχευση του φυσικού προσώπου

Ο νόμος 3869/2010 και η παραπληροφόρηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φέρνουν πλήθος ενδιαφερομένων τόσο στα δικηγορικά γραφεία όσο και στις τράπεζες.

(Σε λίγο αργκό o νόμος 3869/2010 για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά!!! )

Η μία πλευρά: «Μου μείωσαν τον μισθό κατά 50%, είμαι άνεργος, έχω 67% αναπηρία, σπουδάζω παιδιά, είμαι ένας γονιός, είμαι συνταξιούχος, δεν έχω στον ήλιο μοίρα.

Δανείστηκα , ναι, ομολογώ. Για να χτίσω σπίτι, και να σπουδάσω τα παιδιά», λένε οι περισσότεροι.

«Για να πληρώσω τα φάρμακα μου», άλλοι.

«Για να ανταπεξέρθω στην καθημερινότητα, να πληρώνω ΔΕΗ, ΟΤΕ, ασφάλειες αυτοκινήτου, χαράτσια και τα συναφή».

Η άλλη πλευρά: «Ωραία, μην μου αγχώνεστε θα τα βρούμε όλα. Διότι, δεν μπορούμε να σας εντοπίσουμε δόλο.

Υπερδανειστήκατε μεν, για να ζήσετε δε. Δεν περιμένατε επουδενί το μεγάλο μπαμ, και δεν προσδοκούσατε με τίποτα μείωση μισθών-συντάξεων και αύξηση του κόστους ζωής.

Ναι, θα σας βοηθήσουμε. Αλλά με τους εξής όρους:

Σας προστατεύω την πρώτη κατοικία (εφόσον δεν ξεπερνά συγκεκριμένο αφορολόγητο, άρθρο 9) και ότι άλλο έχετε σας το ρευστοποιώ (άρθρο 9 πάλι). Έχετε κληρονομήσει ένα χωραφάκι από τους παππούδες σας? Πάει .. (αποφάσεις Ειρηνοδικείου Αθηνών 48/2011, 115/2011)

Έχετε ένα χαμόσπιτο στο χωριό? Πάει και αυτό.

Τι είπαμε, έχετε 1-2 στρεμματάκια ελιές? Με συγχωρείτε , αλλά σας τις παίρνουμε και αυτές.

Θέλετε κύριε να ενταχτείτε πάλι στο κοινωνικό σύνολο και να γίνεται βιώσιμος?

Θέλετε να μπορείτε να τρώτε ένα πιάτο φαί?  Ε, για τα επόμενα 4 χρόνια σας ρυθμίζουμε με βάση το εισόδημα σας, τις δόσεις  στους πιστωτές σας, σύμμετρα-μην αδικήσουμε κανέναν- και σας αφήνουμε τόσα όσα , να μπορείτε να πληρώσετε ΔΕΗ,ΟΤΕ,ΝΕΡΟ και φαί.

Όλα τα υπόλοιπα τέλος. Αααα και το χωραφάκι στο χωριό που βγάζατε το λάδι της χρονιάς, πάει και αυτό, μη ξεχνιόμαστε.

Ναι ξέρουμε… δεν φταίτε ..σας μείωσαν τον μισθό κατά 50%. Οικονομική κρίση και πράσινα άλογα. Ναι, ναι..

Αλλά οι τράπεζες σας έδωσαν κύριε.. και τώρα τα θέλουν πίσω. Δεν φτάνει που σας κάνουμε απομείωση, θέλετε και το χωραφάκι με τις έλιες… εεε μα συγνώμη ..!»

 ***********************************************************************************************

Τι έχει συμβεί?

Θα ξεκινήσω με το δια ταύτα που πρόσφατα βρήκα σε μια εισαγωγή για το δίκαιο της αστικής αφερεγγυότητας:

«ο Ν.3869/2010 δεν έχει σχεδιασθεί ως νομοθέτημα μεταβατικού χαρακτήρα με σκοπό την αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσεως του παρόντος χρόνου, αντιθέτως, η λειτουργία του προορίζεται να καταστεί παραπληρωματική προς εκείνη του Πτωχευτικού Κώδικα (ν. 3588/2007) διαλαμβάνοντας εκείνες τις περιπτώσεις υπερχρεώσεως που δεν υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής του τελευταίου»

και το μεταφέρω ακριβώς , αφού με καλύπτει απόλυτα η απόδοση των συγγραφέων (Βενιέρης Ι., Κατσάς Θ., «Εφαρμογή του Ν. 3869/2010 για τα Υπερχρεωμένα Φυσικά πρόσωπα», σελ. 13).

Ο νόμος αυτός δεν είναι απάντηση στην οικονομική κρίση. Δεν είναι απόρροια του κράτους δικαίου, ούτε του κράτους πρόνοιας, ούτε της ευαισθησίας των πολιτικών απέναντι στα ελληνικά νοικοκυριά που ασφυκτιούν με τις συνεχόμενες μειώσεις.  Είναι αντιγραφή νομοθεσίας αλλοδαπών κρατών που έχουν προβλέψει  περιπτώσεις φυσικών προσώπων που για τον Α ή Β λόγο έχουν περιέλθει σε αδυναμία εκπλήρωσης οφειλών (λόγω ατυχιών, διαζύγια, ασθένειες, κακοτυχίες) και εξασφαλίζει  τουλάχιστον την διαβίωση διασώζοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Είναι η απόλυτη εξίσωση του φυσικού προσώπου με τον έμπορο, απόλυτη εξίσωση της προσφοράς πιστωτικού κεφαλαίου/αλόγιστη πρόσβαση ιδιωτών σε κεφάλαιο δανεισμού με τον επιχειρηματικό κίνδυνο. Είναι το ίδιο να δανείζεται κάποιος για λόγους υγείας, σπουδών, κατοικίας και ίδιο να δανείζεται για την επέκταση μιας επιχείρησης? Είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται το ίδιο δικαιο-πολιτικά? Είναι?

Και όμως, είναι.

Τα πιστωτικά ιδρύματα έχουν προστατευτικά εργαλεία (παρακολούθηση και διαχείριση πιστωτικού κινδύνου). Ενώ ο ιδιώτης τι έχει? Προσδοκίες, φιλοδοξίες και φυσικά την σταθερότητα που του προσφέρει ο μισθός του (είτε στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο τομέα). Με βάση αυτόν δανείζεται, με βάση αυτόν κάνει όνειρα, με βάση αυτόν προοδεύει.

**Και ναι σίγουρα υπάρχουν οι περιπτώσεις υπερδανεισμού εξαιτίας της καταναλωτικής μανίας και του νεοπλουτισμού, αλλά ας αναλογιστούμε την πλειονότητα των ελληνικών νοικοκυριών που ήδη από το 2010 και πόσοι μέσα στο 2011 και πλέον 2012 θα καταστούν υπερήμεροι προς τους δανειστές τους, εξαιτίας της αναλγησίας του κράτους, που ακόμα δεν δύναται να σχεδιάσει, παρά κόβει , ράβει, κόβει ράβει μέχρι να ξηλωθεί!

Ο ν. 3869/2010 δεν είναι απάντηση στην αναλγησία των νέων μέτρων. Δεν είναι απάντηση στην οικονομική κρίση, και είναι άσχημη η παραπληροφόρηση του Έλληνα πολίτη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πολύ άσχημη.  

Σίγουρα, προσφέρει μια ανάσα σε ιδιώτες που εν μέσω κρίσης βρέθηκαν να παραπαίουν, αλλά δεν κάνει χάρες.

Ο νόμος έχει 17 άρθρα. Αξίζει να τα διαβάσετε (Ν.3869/2010, ΦΕΚ Α’ 130/2010), και πλέον έχουν βγει αρκετές αποφάσεις ειρηνοδικείων.

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία